“Ik vind dat je erover moet durven praten”

In Nederland zijn ruim 4,4 miljoen mensen mantelzorger. Hun leven is niet altijd makkelijk. 10% van de mantelzorgers voelt zich overbelast. De zorg voor een naaste kan grote uitdagingen met zich meebrengen, juist nu in deze coronatijden. Zeker als je het combineert met je werk, zoals de 65-jarige mantelzorger Peter. “Het helpt om je zorg(en) te delen met anderen.”

Peter was 40 jaar toen zijn moeder een hersenbloeding kreeg. “Ik lag in scheiding en woonde tijdelijk bij mijn ouders. Door de hersenbloeding raakte mijn moeder eenzijdig verlamd. Mijn vader vond het moeilijk om haar te verzorgen. Als ze hulp nodig had, keek hij mij aan. Zo is het mantelzorgen er langzaam ingeslopen.”

Steeds meer zorg
Wat klein begon, werd steeds groter. “Haar benen raakten versleten en haar motoriek werd slechter. Ik bleef bij mijn ouders wonen om voor mijn moeder te zorgen en mijn vader te steunen. Ik deed het huishouden, zorgde voor het eten, waste mijn moeder, kleedde haar aan, hielp haar naar het toilet. Tussendoor ging ik gewoon naar mijn werk.”

Openheid
Peter werkt als onderhoudsmonteur en ver- telde zijn werkgever vanaf het begin over de zorg voor zijn moeder. “Ik vind het fijn dat hij op hoogte is. Hierdoor kan ik met een gerust hart en in goed overleg voor mijn moeder zorgen. Soms neem ik wat dagen bijzonder verlof op. Soms werk ik wat langer door. We komen er altijd wel uit. Dat is fijn.”

Peter krijgt ook tips en handvatten van zijn bedrijfsmaatschappelijk werker. “Ik schaam me hier niet voor. Ik vind juist dat je erover moet durven praten. Je redt het niet alleen. Door op mijn werk te vertellen dat ik man- telzorg verleen, kan ik er beter zijn voor mijn collega’s en mijn moeder.”

Vitis Welzijn Mantelzorg
Toen Peters vader overleed was zijn moe- der opeens veel alleen thuis. “Ik heb toen professionele hulp gezocht bij Vitis Welzijn. Samen met de consulent mantelzorg regelde ik huishoudelijke hulp voor mijn moeder en een ochtend dagbesteding. Naast de prakti- sche ondersteuning vond ik het ook erg fijn om hier een luisterend oor te vinden.”

Niet opkroppen
Inmiddels is zijn moeder verhuisd naar een verpleeghuis. “Ze wordt dement en heeft een zware epilepsieaanval gehad. Het was niet meer te doen om haar thuis te verzorgen. Het besluit om haar uit huis te plaatsen was moeilijk en had grote invloed op hoe ik me voelde. Daarom zocht ik psychische hulp via de huisarts. Je kunt het niet allemaal opkrop- pen, dan loop je vast.”

Hoewel het mantelzorgen al 26 jaar veel be- tekent voor het leven van Peter, heeft hij er geen moment spijt van. “Ik heb hele mooie herinneringen eraan. Ik heb altijd gedaan wat mijn hart mij ingeeft.”

Advertentie